Plan Czarnka. Obietnice PiS bez słowa o finansowaniu

Konkrety przedstawione w Kaliszu układają się w czytelny wzór — to propozycje obliczone na konkretne grupy wyborców. Pierwsza to tak zwana srebrna praca czyli zwolnienie zarobków emerytów do 2500 złotych netto z podatku PIT oraz ze składek emerytalnych i rentowych.

Druga, jeszcze kosztowniejsza, to podniesienie drugiego progu podatkowego ze 120 do 180 tysięcy złotych rocznie, a w przypadku małżeństw rozliczających się wspólnie aż do 360 tysięcy złotych. To właśnie ten ostatni punkt zdradza polityczną kalkulację. PiS premiuje tu wyłącznie małżeństwa — i, rzecz jasna, te w tradycyjnym, heteroseksualnym modelu, bo w Polsce innych związek partnerski nie istnieje.

Osoby samotne, rozwiedzione, owdowiałe czy żyjące w związkach nieformalnych takiej preferencji nie dostaną. Przemysław Czarnek zapowiedział, że rozwiązanie weszłoby w życie od 1 stycznia 2028 roku, a cały dwudziestojednopunktowy plan partia obiecuje wdrożyć w sto dni od ewentualnego przejęcia władzy. Hojność rozpisana co do dnia, szkoda tylko, że bez słowa o tym, skąd wziąć na nią pieniądze.

Bo to jest sedno problemu. Te wszystkie obietnice padają w momencie, gdy finanse państwa znajdują się pod ogromną presją. Państwowy dług publiczny na koniec pierwszego kwartału 2026 roku po raz pierwszy w historii przekroczył 2 biliony złotych, sięgając 2008,2 miliarda.

W ujęciu unijnym, branym pod uwagę przy kryteriach z Maastricht, jest jeszcze gorzej , ponieważ dług liczony tą metodą wynosi już 2444,3 miliarda złotych czyli dokładnie 61,6 procent PKB. To powyżej progu sześćdziesięciu procent, którego Polska zobowiązała się nie przekraczać.

Według wyliczeń specjalistów zadłużenie zwiększa się średnio o około 940 milionów złotych dziennie. Przede wszystkim z powodu wydatków socjalnych i transferowych. Resort finansów ostrzega, że w 2026 roku relacja długu do PKB sięgnie 65,1 proc., a jeśli nic się nie zmieni to w 2030 roku zadłużenie może przekroczyć 4 biliony zł, a koszty jego samej obsługi dobić do 300 mld rocznie. To pieniądze, które zamiast na szpitale, szkoły czy wojsko pójdą na spłatę odsetek.

I tu dochodzimy do pytania, które powinno paść na konwencji w Kaliszu, a nie padło czyli skąd PiS w ogóle weźmie pieniądze na spełnienie tych obietnic? Partia przedstawiła dopiero trzy z dwudziestu jeden punktów, a już teraz mowa o miliardowych ubytkach w budżecie.

Zwolnienie emerytów ze składek, podniesienie progu podatkowego i preferencje dla małżeństw. Przecież każde z tych rozwiązań oznacza mniejsze wpływy do kasy państwa, której już dziś brakuje. Sam deficyt zaplanowany na 2026 rok to ponad 271 miliardów złotych.

Trzeba to powiedzieć wprost: PiS nie przedstawił żadnego rzetelnego kosztorysu tych propozycji ani wskazania, z czego zostaną sfinansowane te partyjne pomysły. To klasyczna licytacja przedwyborcza: obiecać dużo, konkretów o finansowaniu nie podawać, a rachunek zostawić następcom albo, co gorsza, przyszłym pokoleniom.

Bo każda złotówka rozdana dziś bez pokrycia to złotówka dopisana do długu, który spłacać będą nasze dzieci i wnuki. Polska nie potrzebuje kolejnej rozdawniczej licytacji prowadzonej przy zadłużeniu, które sięga dwóch bilionów złotych. Potrzebuje uczciwej rozmowy o tym, na co tak naprawdę nas stać. Oczywiście takiej rozmowy w Kaliszu zabrakło.