Tusk bierze się za NFZ. Nie wierzy w bezradność Funduszu

Najwyższa Izba Kontroli zapowiedziała, że od lipca rozpocznie kontrolę zatrudniania i wynagradzania personelu medycznego. W najbliższych tygodniach mają też zostać upublicznione wyniki trzech dotychczasowych kontroli, w tym tej dotyczącej warszawskiego Szpitala Południowego.

Zadaniem Izby jest ustalenie systemowych mechanizmów wzrostu wynagrodzeń w publicznej służbie zdrowia, a więc odpowiedź na pytanie, czy przypadek jednego lekarza to wyjątek czy, co jest dużo bardziej prawdopodobne, wierzchołek znacznie większej góry lodowej. Premier Donald Tusk nie ukrywa, że traktuje tę sprawę priorytetowo. Jak podkreślał, kontrola musi mieć charakter systemowy, bo tylko wtedy odsłoni rzeczywistą skalę problemu.

Szef rządu zapowiedział również spotkanie z kierownictwem NFZ, a jego słowa pod adresem tej instytucji były wyjątkowo ostre. Tusk dał do zrozumienia, że nie wierzy, by Fundusz

To nie jest zwykła uwaga, lecz wyraźny sygnał, że premier szuka odpowiedzialnych nie tylko w jednym szpitalu, lecz w całym łańcuchu nadzoru. I tu instynkt go z pewnościa nie zawiedzie, bo upartyjnienie szpitali jest bezspornym faktem.

Przypomnę, że cała lawina ruszyła od nazwiska  dr. Dawida Kacprzyka. Ten lekarz bez specjalizacji, jako koordynator oddziału ratunkowego w Szpitalu Południowym w Warszawie, miał zarobić w ciągu roku ponad półtora miliona złotych. Kwota, która zwaliła z nóg opinię publiczną i postawiła proste pytanie: jak to w ogóle było możliwe i kto przez tak długi czas to akceptował.

Sprawa szybko przestała dotyczyć wyłącznie pieniędzy. Według doniesień medialnych na oddziale ratunkowym Szpitala Południowego politycy Koalicji Obywatelskiej oraz ich krewni mieli być przyjmowani poza kolejką. To właśnie ten wątek, który odkrywa nierówne traktowanie pacjentów w publicznej placówce najmocniej uderzył w wiarygodność rządzących.

Konsekwencje były natychmiastowe: po ujawnieniu afery odwołano cały zarząd stołecznego szpitala, a 22 czerwca prezydent Warszawy poinformował, że placówka ma już nową radę nadzorczą. Reakcja przyszła szybko, lecz nie rozwiała kluczowej wątpliwości: dlaczego mechanizm wysokich rozliczeń i rzekomych przywilejów mógł działać miesiącami, zanim rozpętała się burza w mediach?

To, że problem wykracza daleko poza jeden warszawski szpital, pokazuje najnowszy raport Izby, który dotyczy opieki okołoporodowej. Wnioski są niepokojące. Kontrolerzy wskazali na zbyt długo pracujący personel medyczny, wciąż za wysoki odsetek cesarskich cięć oraz, co jest szczególnie bulwersujące, ograniczanie pacjentkom dostępu do znieczulenia.

To obraz systemu, w którym przemęczeni ludzie podejmują decyzje o zdrowiu i życiu, a pacjent zbyt często zostaje sam ze swoim bólem. Zestawienie obu spraw układa się w jeden, niewygodny dla państwa wniosek. Z jednej strony pojedynczy lekarz, który miał wyciągnąć z miejskiego szpitala fortunę.

Z drugiej obnażenie całego systemu, w którym brakuje rąk do pracy, kontrola kuleje, a kobiety rodzące walczą o podstawowe znieczulenie. Najbliższe tygodnie pokażą, czy zapowiadane kontrole NIK rzeczywiście odsłonią systemowe mechanizmy, czy też podzielą los wielu wcześniejszych raportów, które trafiały do szuflady. Pewne jest jedno: po aferze Kacprzyka udawanie, że problem nie istnieje, przestało być możliwe. Sprawą zajmuje się już prokuratura, policja i CBA.