Sukces Polski w Gdańsku: PZU funduje kościół w Kijowie

Zacznijmy od tego, czym pełnomocnik dysponował, bo to obnaża skalę zmarnowanej szansy. Jeszcze w kwietniu 2025 roku Kowal chwalił się publicznie konkretnymi liczbami. Mówił o 250 milionach złotych dla polskich firm, które chcą uczestniczyć w odbudowie, o 56 milionach euro na granty oraz o kilkuset milionach euro w gwarancjach w ramach unijnego instrumentu Ukraine Facility.

Do tego wszystkiego dorzucał wizję Polski jako jednego wielkiego hubu odbudowy i zapewniał, że nikt już nie powie, że nie jesteśmy przygotowani. Pięknie to brzmiało. Tylko że od deklaracji do efektu droga okazała się dłuższa, niż pełnomocnik obiecywał. Bo, gdy w Gdańsku przyszło co do czego czyli do podpisywania umów, to mer Lwowa Andrij Sadowyj samodzielnie zawarł aż sześć konkretnych porozumień z partnerami z Czech, Litwy, Szwecji, Niemiec i Francji.

Wśród nich nie było ani jednej polskiej firmy. Setki milionów w dyspozycji pełnomocnika, instrumenty, granty, gwarancje, a na własnej konferencji Polskę przy stole kontraktów po prostu pominięto. To nie jest pech. To jest miara skuteczności człowieka, który tym procesem miał kierować.

Najbardziej wymowne jest jednak to, czego o pracy Kowala nie mogę się dowiedzieć: co konkretnie zrobił pełnomocnik? Jakie dokumenty przygotował i jakie korzyści przyniósł polskim firmom. No i oczywiście ile to wszystko kosztowało? Moim zdaniem, gdyby pełnomocnik miał się czym pochwalić, to już dawno by to zrobił, najlepiej z fanfarami i konferencją prasową.

Polityk, który osiąga sukcesy, nie chowa ich miesiącami przed opinia publiczną. Milczenie w tej sprawie jest samo w sobie odpowiedzią, i to odpowiedzią miażdżącą. Człowiek odpowiedzialny za jeden z największych projektów gospodarczych w historii regionu nie potrafi wykazać, co właściwie zrobił. Tak to wygląda z mojej perspektywy.

I tu dochodzimy do gwoździa programu, czyli do tego, czym Polska faktycznie pochwaliła się w Gdańsku. Państwowe spółki PZU i Polimex Mostostal podpisały list intencyjny w sprawie odbudowy kościoła świętego Mikołaja w Kijowie. Zwróćmy uwagę na te dwa słowa, bo dzieli je przepaść od słowa kontrakt.

List intencyjny to, jak wiadomo, nie umowa, to nie pieniądze, które płyną, to nie podpisana robota. To deklaracja, że ma się zamiar coś zrobić i to za pieniądze państwowych polskich spółek, nie za hrywny. Inni wychodzą z Gdańska z umowami w teczce, a my z obietnicą dobrych chęci.

Sam pomysł ratowania kościoła jest oczywiście słuszny. To neogotycka perła zaprojektowana przez polskiego architekta Władysława Horodeckiego, świątynia uszkodzona przez rosyjską rakietę w grudniu 2024 roku, ważna dla tamtejszych Polaków. Gdyby ten gest był wisienką na torcie podpisanych kontraktów, byłby ozdobą.

Problem w tym, że to nie wisienka. To cały nasz tort, chyba że są jakieś wielomilionowe kontrakty, ale zawarte w ścisłej tajemnicy? A od siebie dołożył jeszcze prezes PZU Bogdan Benczak, który postanowił wytłumaczyć, dlaczego ubezpieczyciel zajmuje się zabytkiem, i oświadczył:

Sto lat historii, sowieckie represje i rosyjska rakieta sprowadzone do języka formularza ubezpieczeniowego. Człowiek czeka już tylko, aż ktoś wyceni pamięć narodową w tabeli amortyzacji.

Zostawmy więc złośliwości i powiedzmy rzecz poważnie, bo ona jest sednem. Odbudowa Ukrainy to prawdopodobnie największa szansa gospodarcza dla polskich firm od pokoleń. Bank Światowy wycenia ją na ponad 500 miliardów dolarów. W tej grze nie chodzi o symbole ani o wzruszające przemówienia osSolidarności, których w Gdańsku nie brakowało.

Tutaj chodzi o twarde kontrakty, miejsca pracy i realny udział polskich przedsiębiorstw w torcie, jakiego Europa nie widziała od czasów planu Marshalla. I do tego właśnie był potrzebny skuteczny pełnomocnik. Człowiek, który zamienia setki milionów w dyspozycji na podpisane umowy, a pozycję gospodarza konferencji na realną przewagę.

Tymczasem dostaliśmy pełnomocnika od mów i list intencyjny o kościele. Paweł Kowal miał najlepsze karty w Europie i przegrał rozdanie, w którym wystarczyło nie spasować. Polska na własnej konferencji wypadła nie jak gracz, który zgarnia pulę, lecz jak gospodarz, który nakrył stół, a potem patrzył, jak najadają się przy nim inni.

I to jest, niestety, najlepsze podsumowanie pracy człowieka, który latami robił błyskotliwą karierę jako prminentny polity Prawa i Sprawiedliwości, a potem prezes kanapowej prawicowej partii. Pełnomocnik rządu, który dziwnym trafemod miesięcy nie potrafi nawet odpowiedzieć na pytanie, co właściwie zrobił, poza wiecznymi obietnicami, jak to będzie cudownie.