Szwecja nie dołącza do Rady Pokoju Trumpa. Kristersson stawia warunki

Kristersson podkreślił, że Szwecja nie weźmie udziału w projekcie w oparciu o dotychczas przedstawiony tekst, co może oznaczać, że Sztokholm nie wyklucza rozmów o inicjatywie, ale oczekuje jej doprecyzowania oraz zmian w formule.

Choć projekt przedstawiany jest jako element międzynarodowej architektury pokojowej, Biały Dom nie opublikował dotąd pełnych szczegółów, w jaki sposób Rada miałaby działać, jaki byłby jej mandat i realne kompetencje.

Wstępnie inicjatywa miała dotyczyć nadzorowania realizacji rozejmu pomiędzy Izraelem a Hamasem w Strefie Gazy. Jednak – jak sugerują nieoficjalne informacje – zakres tematów może zostać istotnie rozszerzony.

Według dostępnych informacji Biały Dom wysłał oficjalne zaproszenia do przywódców wielu państw. Na liście znalazły się m.in. Polska, Węgry, Turcja, Rosja i Białoruś.

To właśnie ten szeroki i politycznie kontrowersyjny skład może być jednym z powodów, dla których część krajów podchodzi do projektu z rezerwą.

Nie wszystkie państwa potraktowały propozycję w ten sam sposób. Do inicjatywy pozytywnie miały odnieść się m.in. Zjednoczone Emiraty Arabskie oraz Kazachstan.

Z drugiej strony, udziału w Radzie miały odmówić m.in. Kanada i Francja, co – obok deklaracji Szwecji – pokazuje, że projekt nie buduje jednolitego frontu nawet wśród kluczowych partnerów Zachodu.

Nieoficjalne doniesienia, publikowane m.in. przez agencje Bloomberg i AFP, wskazują, że Rada Pokoju mogłaby zajmować się również innymi globalnymi kryzysami, w tym:

• wojną Rosji przeciw Ukrainie,

• sytuacją w Wenezueli.

Gdyby te informacje się potwierdziły, oznaczałoby to, że Rada ma ambicje wykraczające daleko poza Bliski Wschód, a w praktyce stałaby się forum wpływu na kilka najostrzejszych sporów geopolitycznych.

Dodatkowe emocje wzbudza kwestia finansowania. Według nieoficjalnych informacji stałe członkostwo w Radzie miałoby kosztować około 1 mld dolarów.

Taki model budzi pytania o charakter inicjatywy – czy ma to być struktura międzynarodowej współpracy, czy raczej projekt oparty na „składkowym” wejściu do elitarnego gremium, w którym znaczenie mogą mieć nie tylko kompetencje polityczne, ale również możliwości finansowe.