Starmer walczy o stanowisko – Krysys w Partii Pracy. Burnham czeka w cieniu

Rękawicę rzucili mu Andy Burnham, popularny burmistrz Manchesteru, i Wes Streeting, były minister. Starmer jednak się nie ugina. I według tych, którzy go dobrze znają — nie ugnie się tak łatwo.

Douglas Beattie, były dziennikarz BBC i Press Association, a dziś rzecznik związku zawodowego TSSA, zna Starmera od ponad dekady. W rozmowie z Polską Agencją Prasową nie pozostawia złudzeń co do charakteru brytyjskiego premiera.

Zapytany, co powiedziałby Starmerowi przy szczerym piwie w pubie, odpowiedział bez owijania w bawełnę:

To historyczne porównanie — nawiązanie do odsuniętych Stuartów, którzy z emigracji we Francji przez lata zagrażali protestanckim władcom akceptowanym przez londyński parlament — nie jest przypadkowe. Burnham od dawna nosi przydomek „króla północy", a jego popularność w regionie Manchesteru czyni z niego poważnego pretendenta do przywództwa w partii.

Beattie dostrzega dla premiera wąską, ale realną ścieżkę przetrwania. Wszystko zależy od tego, co wydarzy się w wyborach uzupełniających, w których Andy Burnham musi zdobyć mandat poselski, by w ogóle móc stanąć w szranki z urzędującym szefem rządu.

Zdaniem eksperta wejście Burnhama do Izby Gmin byłoby de facto jego koronacją — rywal Starmera zebrałby wówczas tak silne poparcie, że pozostali kandydaci mogliby po prostu zrezygnować z rywalizacji.

I dodaje, że właśnie taki rozkład sił — rozbita opozycja wewnątrz partii — dawałby Starmerowi największe szanse. „To chyba jedyna ścieżka do tego, by pozostał na stanowisku" — ocenia.

Kłopoty premiera mają wiele źródeł. Partia Pracy poniosła dotkliwe straty w wyborach lokalnych w Anglii oraz w głosowaniach do parlamentów Szkocji i Walii. Sondaże zanurkowały po trudnych decyzjach budżetowych, w tym po ograniczeniu zimowych świadczeń dla seniorów — posunięciu, które uderzyło w wizerunek rządu wśród wyborców o niższych dochodach.

Nie pomagają też czynniki zewnętrzne: napięcia gospodarcze wywołane cłami Donalda Trumpa i zaostrzenie sytuacji na Bliskim Wschodzie po ataku na Iran.

Osobnym rozdziałem jest sprawa Petera Mandelsona, mianowanego ambasadorem w Waszyngtonie, którego powiązania z Jeffreyem Epsteinem stały się źródłem politycznego kłopotliwego szumu medialnego. W tej atmosferze Starmer musi jednocześnie bronić się przed wewnętrzną opozycją i zarządzać krajem w wyjątkowo niesprzyjających okolicznościach. Czy mu się uda? Jego przyjaciel nie ma wątpliwości — przynajmniej co do jednego: premier nie złoży broni bez walki.